کودک با بازی کردن خود به اجتماعی شدن می رسد و اولین قدم  بازی کردن تنهایی است ،

به صورتی که کودک با دست بردن در وسیله ای و بازی با اسباب بازی احساس مستقل بودن در خود حس می کنند.

انجام بازی های یکسان باعث می شود فضا را برای کودک دیگر باز کند ، به طور مثال دو کودک در کنار هم قرار می گیرند

و هر کدام به بازی جداگانه می پردازند.

کودکان در بازی هایی که با هم در ارتباط هستند تعامل دارند و اسباب بازی یکدیگر را بهم قرض می دهند و استفاده می کنند.

کودکان از سن ۳ سالگی بازی های ارتباطی را شروع می کنند ، مثل ساخت لگو که یک نوع بازی ارتباطی است.

کودکان از طریق بازی های مشارکتی درگیر هیجان و اجتماعی شدن می شوند و باعث می شود که آنها در باره بازی و نوع آن نظر خود را بیان کنند

البته این در صورتی است که کودکان قاعده بازی را نمی دانند اما در این میان هر کدام نقش خود را می دانند

و این امر در اجتماعی شدن کودکان نقش مهمی دارد.

آنها یاد می گیرند که به قانون بازی احترام بگذارند و وسایل یکدیگر را بدون اجازه استفاده نکنند.

در بعضی از موارد کودک به تماشای دوستان خود می پردازد و دوست دارد با آنها باشد

ولی به خاطر ترس از اجتماعی شدن از این امر جلوگیری می کند ، فقط نظاره گر است و دور آنها قدم می زند.

این رفتار در کودکانی دیده می شود که خانواده های آنها کنترل کننده و دخالت کننده هستند.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*